Obaranje dokaza jednog od najvećih kripto sporova u istoriji – Neznanje (o) pravu škodi – Studija slučaja

“Neznanje o pravu škodi” – dio je latinske izreke koja je poznata kao jedan od osnovnih pravnih principa, međutim ovom studijom slučaja zapravo kao autor i istraživač ukazujem na jedan drugačiji princip, a to je da “neznanje pravu škodi”, posebno neznanje i nerazumjevanje modernih tehnologija.

U prethodnih, sad već, godinu i više dana svi domaći, pa i strani mediji izvještavali su o jednom od najvećih kripto sporova u dosadašnjoj istoriji kriptovaluta teškim čak 256 miliona konvertibilnih maraka, u kome je u prvostepenom postupku sud presudio u korist tužioca Bitminer Factory d.o.o. Gradiška, koji je tužio internacionalnu banku UniCredit Bank a.d. Banja Luka. Dok je drugostepeni sud preinačio u potpunosti prvostepenu presudu u korist banke.

S obzirom na finansijski iznos ovog postupka, isti je privukao pažnju javnosti, pa su tako domaći mediji imali kontinuiran slijed objava, koje su sadržavale izjave i argumente stranaka u sporu i njihovih pravnih zastupnika, što je mene i zaintrigiralo da ispitam cijeli slučaj, jer je svaka od strana u sporu zastupala oprečne tvrdnje, i iznosila potpuno oprečne argumente (dokaze), kao što je datum završetka prikupljanja investicije putem ICO-a. Što je značilo da je jedna od strana ili u zabludi ili svjesno iznosi netačne da ne kažem lažne informacije, tvrdnje i dokaze.

Šta se zapravo dogodilo?

U studiji slučaja sam rekonstruisao kompletan slučaj i napravio genezu i slijed događaja koji obuhvataju period od osnivanja kompanija, pokretanje projekta, ICO-a (prikupljanje investicija), sve do tužbe i dokaza koji su izašli u javnost zahvaljujući izjavama u medijima pravnih zastupnika i predstavnika strana u ovom postupku.

Kao glavni događaj koji je inicirao da se pokrene tužba protiv Unicredit banke je bio momenat kada je Unicredit banka, odnosno Odjeljenje za pranje novca (poznatije kao AML) blokiralo račune Bitminer Factory d.o.o. Gradiška zbog inostranih uplata povezanih sa kriptovalutama, što nije predstavljalo dobru bankarsku praksu, te da je akt jednostranog raskida ugovora od strane tužene (Unicredit banke) urađen za vrijeme ICO-a, odnosno za vrijeme prikupljanja sredstava u kriptovalutama od investitora. Samim tim onemogućeno je dalje prikupljanje sredstava, jer kako su tvrdili tužioci račun u Unicredit banci je bio jedini način za prikupljanje investicija, i kao takav nepromjenljiv, jer prema “revolucionarnom” shvatanju pravnih zastupnika tužioca banka “je srušila čitav projekat iz prostog razloga što su projekti vezani za Blockchain tehnologije tako napravljeni da se u njima ne može mijenjati ništa”.

Šta je ko tvrdio u postupku i šta je dokazano?

Tužioc, Bitminer Factory d.o.o. Gradiška, imao je dvije tvrdnje, koje je na meni kao autoru ove studije i dalje nejasno kako je isto bilo dokazano na sudu prema navodima tužioca:

  • Prva tvrdnja: Tvrdi se da je Unicredit banka je zatvaranjem bankovnog računa onemogućila tužiocu prikupljanje investicija (ICO) za poslovnu ideju Bitminer Factory, jer je kako se još tvrdi sporni račun je bio jedini račun za prikupljanje investicija i nepromjenljiv u (blockchain) pametnom ugovoru.
  • Druga tvrdnja: Tvrdi se da je banka račun zatvorila (raskinula ugovor) tokom trajanja ICO-a, tj. za vrijeme prikupljanja sredstava, jer kako je utvrđeno sudskim vještačenjem projekat je trajao do 31.12.2018. godine, a ugovor je raskinut u oktobru 2018. godine.

Sa druge strane, Unicredt banka, odnosno tužena, iako se nije u velikoj mjeri oglašavala o ovom sporu, osim putem jednog lokalnog portala, tvrdi sledeće:

  • Prva tvrdnja: Tvrde da račun u Unicredit banci nije bio jedini račun koji je korišten za prikupljanje investicija, čak navode da je samo manji dio (manje od 10 odsto) uplata prikupljen preko računa firme tužioca koji je otvoren u Unicredit banci.
  • Druga tvrdnja: Račun nije zatvoren za vrijeme prikupljanja sredstava, nego tek 19. oktobra 2018. godine, dok je prikupljanje sredstava trajalo do 30. septembra 2018. godine.

Dok je prema navodima tužioca sud, odnosno sudski vještaci ekonomske i elektrotehničke prakse utvrdili i potvrdili navode tužioca u ovom postupku, odnosno da je prikupljanje investicije trajalo do 31.12.2018. godine.

Šta sam dokazao ovom studijom slučaja?

Ovom studijom slučaja sam nedvosmisleno kroz izvođenje dokaza oborio obje tvrdnje tužioca i dokazao sledeće:

  • Prikupljanje sredstava odnosno ICO (prodaja BMF tokena) završeno 30. septembra 2018. godine;
  • Sporni račun u banci nije ima svrhu “jedini način prikupljanja sredstava” a i da je imao račun je bio aktivan do momenta završetka ICO projekta;
  • BMF ICO pametni ugovor (crowdsale) nije imao nikakvu ulogu u ovom projektu jer isti nije nikad postavljen (deploy-an) na blockchain mrežu, niti je isti sadržavao bankovni račun tužioca;
  • Firma “Bitminer Factory” d.o.o. Gradiška, nije nosilac ovog projekta, nego da je nosilac projekta “ERA Soluzioni Ecosostenibili srl” koja je ujedno i bila prodavac BMF tokena.

Ukoliko želite besplatno preuzeti studiju slučaja, molim Vas unesite Vaš email:



    Studiju slučaja možete pročitati i ispod:

    Kibernetička bezbjednost, cloud tehnologije i tech povezani blogovi, kreator Branko Petrović (2019 – 2024